انسان با تهذیب نفس و علم حضوری می تواند حضور علت هستی بخش را درک نماید؛ لذا در فلسفه اسلامی خداوند حاضر علی الاطلاق است. اما پرسش از چرایی عدم انکشاف حضور الهی به طور گسترده برای بشر از طریق روش هایی مانند تجربه دینی ذهن فیلسوفان دین را به خود مشغول داشته است و تقریرات شلنبرگ در استدلال به اختفای الهی برای الحاد، در این میان نقش محوری دارد. عمده پاسخ ها به علت اختفای الهی از منظر وجودی، فلسفی، عرفانی و کلامی است. اما در پژوهش حاضر به روش تحلیل محتوایی سعی شده است رویکردهای انسانی تراویس دامزدی مورد ارزیابی قرار گیرد. وی با بیان مواردی مانند شاخص انزجار آسیب دیده، شاخص انزجار محدودیت وجودی، شاخص ترس و امید و شاخص از خود بیگانگی سعی در طرح دلایل اختفای الهی نموده است. در این مقاله عمده نقدهای این رویکرد انسانی مواردی چون نسبی گرایی و استقرای ناقص، بی نیاز نبودن از رویکردهای کلامی مانند تدبیر، حکمت و لطف الهی، ارائه تصویری منفعل از خداوند و عدم توجه به بعد اجتماعی دین، دانسته شده است.

در مباحث مربوط به مخاطرات محیطی، بیشتر پژوهش ها و تحقیقات در زمینه مخاطرات طبیعی نظیر سیل، زلزله، توفان و خشکسالی است و به مخاطرات انسانی کمتر توجه می شود. در اغلب موارد بحث بر سر این است که به هنگام وقوع زلزله در تهران چه باید کرد. شاید بسیاری از مردم چنین مواردی را در زمره مخاطرات پیش روی ساکنان هر منطقه می دانند، در حالی که امروزه بسیاری از نواحی شهری با مخاطرات شدیدتری مواجه اند که بسیاری از ساکنان آن نواحی را درگیر خود کرده و مشکلات آن بسیار شدیدتر از پیامدهای زلزله و سیل است.

هدف: پژوهش حاضر با هدف سناریوپردازی مخاطرات گسترش هوش مصنوعی در فرایندهای مدیریت سرمایه انسانی انجام شده است.روش: این پژوهش از نوع توسعه ای- کاربردی است که با روش توصیفی- علی انجام شده است. جامعه آماری شامل مدیران و استادان یکی از سازمان های نظامی است که از دانش و خبرگی لازم در حوزه هوشمندی فرایندهای مدیریت سرمایه انسانی برخوردار بوده اند که نمونه 30 نفره به روش هدفمند برای گردآوری داده های پرسشنامه انتخاب شدند. روایی پرسشنامه به روش محتوایی و پایایی آن با روش آزمون مجدد و مقایسه همبستگی بین آنان به میزان 0.76 محاسبه شد. داده ها با رویکرد پویایی شناسی سیستم ها و با استفاده از نرم افزار ونسیم تجزیه و تحلیل شد.یافته ها: برای شبیه سازی داده های جمع آوری شده، چهار سناریو به صورتی که تمام عوامل در آن درگیر شوند انتخاب و شبیه سازی گردید. نتایج نشان داد که افزایش مخاطرات ناشی از گسترش هوش مصنوعی در فرایندهای مدیریت سرمایه انسانی (جذب و گزینش، توسعه و تعالی و مدیریت عملکرد) به صورت مجزا به میزان زیادی بهره وری افراد را کاهش داده و کاهش بهره وری افراد موجب افزایش نارضایتی و ترک خدمت سرمایه های انسانی خواهد شد. این پیامدها در سناریوی چهارم (گسترش تؤامان آسیب های هوش مصنوعی در همۀ فرایندها) از شدت بالاتری برخوردار است.نتیجه گیری: به منظور جلوگیری از تحقق سناریوهای بدبینانه شبیه سازی شده در این پژوهش باید اقداماتی در رابطه با توانمندسازی و توسعه مهارت های نرم در سرمایه های انسانی، افزایش تعاملات میان فردی، درنظر گرفتن ملاحظات اخلاقی، حقوقی و امنیتی در استفاده از هوش مصنوعی و کاربست هوش مصنوعی به عنوان دستیار هوشمند در فرایندهای مدیریت سرمایه های انسانی انجام شود.

جهانی که در آن زندگی می کنیم، نسبت به گذشته خطرناک تر شده است و با این روند و به دلیل وجود برخی از نیازهای انسانی و زیاده خواهی های وی، تضعیف نقش دین در مسائل مختلف، پیشرفت علم و فن آوری و رفاه و قدرت طلبی با بحران ها و مخاطرات زیادی، همانند انفجار جمعیت، تخریب محیط زیست، منابع و نابرابری روزافزون بین فقیر و غنی رو به رو خواهد شد. بشر امروز با بیماری های کشنده و خطرناکی رو به روست که ناشی از تغییر در ژنتیک و دستکاری در طبیعت است. تغییرات آب و هوایی ناشی از علل انسانی و بسیاری از پیامدهای منفی ناشی از رابطه انسان و محیط، از رهیافت ژئوپلیتیک محیط زیست قابل بررسی است. برخی از این موارد حتی از سوی قدرت های مختلف به عنوان یک اسلحه در جهت مقابله با دشمن استفاده می شود که از آن به نام جنگ اکولوژیک یا در مورد بیماری ها، جنگ بیولوژیک نام برده می شود، جنگ برسر منابع کمیاب نیز، به ویژه در مناطق بحرانی وجود دارد، برخی ها از ایجاد جنگ ها برای آب در مناطق خشکی همانند خاورمیانه بحث می کنند. تمامی مواردی که به عنوان مخاطره مطرح می شود، زمینه اختلال در زندگی انسان که موجودی تنها در این هستی بوده را فراهم کرده است. انسان در این سیاره خاکی و در کیهان تنهاست و هیچ موجود دیگری نمی تواند به آنان در رفع مشکلات عظیمی که بخش زیادی از آن، به دست خود وی ایجاد شده کمک کنند. این مقاله به مسائل و مشکلات محیطی با رهیافت مخاطرات انسانی توجه می کند و معتقد به افزایش مخاطرات در آینده است. این پژوهش ماهیتی توصیفی - تحلیلی داشته و با نگاهی آینده پژوهی به مخاطرات جهانی می نگرد.

مقوله عدم توازن جریان های سرمایه در بین مناطق مختلف جغرافیایی در جریان توسعه یافتگی، موجب ایجاد شکاف و تشدید نابرابری منطقه ای می شود که خود مانعی در مسیر توسعه و میل به توسعه نیافتگی است. بدین سان، پژوهش حاضر با هدف سنجش سطوح توسعه یافتگی شهرستان های استان کردستان و ارتباط آن با مخاطرات انسانی به بررسی این مهم پرداخت. این تحقیق از نوع کاربردی و به روش توصیفی تحلیلی بود. برای سنجش سطوح توسعه یافتگی از مجموعه داده های موجود در مرکز آمار استفاده شد. برای تعیین رتبه بندی شهرستان های استان کردستان از لحاظ سطوح توسعه یافتگی از روش ویکور، و تحلیل سلسله مراتبی استفاده گردید. یافته ها نشان داد به ترتیب شهرستان های کامیاران (1)، سنندج (211/0)، دهگلان (221/0)، بیجار (2549/0)، دیواندره (3425/0)، قروه (3483/0)، مریوان (3671/0)، سروآباد (4860/0)، سقز (6152/0)، بانه (9060/0) به ترتیب رتبه های 1 تا 10 را از لحاظ توسعه یافتگی به خود اختصاص دادند. در ارتباط با توسعه یافتگی و مخاطرات انسانی نتایج حاصل از اولویت بندی نقاط قوت، ضعف، فرصت ها و تهدیدها و همچنین ارزیابی حاصل از ماتریس ارزیابی عوامل درونی و بیرونی نشان می دهد که در جدول نقاط قوت S1 یعنی بهره گیری از ظرفیت های زیرساختی، اقتصادی در افزایش شاخص های توسعه در جدول نقاط ضعف W1 یعنی افزایش ناپایداری اجتماعی در شهرستان به دلیل افزایش بیکاری، فقر و اعتیاد، در زمینه عوامل فرصت ها O1 یعنی بوجود آمدن حس مشارکت و همدلی در بین مردم جهت گسترش توسعه شهر و در زمینه تهدیدها نیز T4 یعنی ایجاد فقر بالاترین وزن را به خود اختصاص دادند.

ایجاد سدها سبب اشتغالزایی در بخش صنعت برای روستاییان، افزایش درآمدزایی و حضور فعّال روستاییان در فعّالیتهای غیرکشاورزی می شود، ولی در روستاهای پیرامونی، باعث مسائل عمده ای از جمله مهاجرتهای بی رویه، تغییر شغل روستاییان، کاهش تولید و بهره وری از منابع آب وخاک و به طورکلّی تخریب بسیاری از روستاها و مهاجرت اجباری روستاییان می گردند. لذا ضرورت دارد فعالیت سدسازی به عنوان یک عامل تاثیرگذار بیرونی که درعرصه فضایی تحولات ساختاری-کارکردی در محدوده مورد مطالعه موثر بوده است و زمینه های تحولی در ابعاد مختلف زندگی درناحیه مورد مطالعه ایجادکرده است، مورد بررسی قرارگیرد. لذا دراین تحقیق سعی گردیده بررسی گردد که چگونه سدسازی برخی کارکردهای اساسی این سکونتگاهها را که درنتیجه تولید فضای جدید باویژگیهای خاص درابعاد مکانی و فضایی به وجودآمده است راتغییرداده است. جامعه آماری 1587خانوارساکن درمحدوده سدهای استان خوزستان می باشد که ازبین آنها 10 روستا به روش نمونه گیری چند مرحله ای وبراساس موقعیت خاص جغرافیایی (دوری ونزدیکی به سد) و ملاک جمعیتی انتخاب گردیده اند. انتخاب وحجم نمونه براساس فرمول کوکران باخطای 05/0 برابربا209خانوار تعیین و برای اطمینان بیشترتعداد نمونه ها به 210نمونه ارتقایافته، ابزار پژوهش پرسشنامه می باشد. برای تجزیه وتحلیل داده ها از نرم افزاز spss و آزمون ویلکاکسون استفاده شده است ونقشه ها ازطریق g. i. s تهیه شده است. نتایج تحقیق نشان می دهد که سدسازی دراستان خوزستان باعث ازبین بردن بعضی منابع درآمد و تغییر نظام معیشت، بیکاری، اختلال در امور بهداشتی و سلامت، ازبین بردن آسایش عمومی، درگیریهای قومی، افزایش جمعیت حاشیه نشین درشهرها، تغییرفرهنگ بومی، مهاجرت ناخواسته وسرگردانی عده زیادی از روستاییان حاشیه سدها شده است.

برنامه ­ریزان شهری بافت تاریخی را قلب تپنده شهرها می­ دانند. شهرها و به ویژه بافت­های تاریخی آنها دائماً تحت تأثیر مخاطرات طبیعی و انسانی قرار دارند. هدف این پژوهش، بررسی آسیب­ پذیری محله فردوسی به عنوان نمونه­ ای از محلات بافت تاریخی شهر تهران است. داده ها از فایل های سیستم اطلاعات جغرافیایی و پیمایش به دست آمده ­اند. همچنین زمینه ها و اسناد تاریخی به عنوان بخشی از این مطالعه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است. 10 کارشناس شهرداری برای هر یک از 29 شاخص در مقایسه با سطوح استاندارد نمره 1 تا 5 تعیین و میانگین این نمرات برای ارزیابی نقش هر پارامتر در آسیب پذیری این محله مورد تحلیل قرار گرفته است. یافته­ های تحقیق حکایت از پتانسیل بالای وقوع مخاطرات طبیعی و انسانی در منطقه مورد مطالعه دارد. فراوانی ساختمان های چند طبقه ناپایدار و شبکه های فرسوده برق و آب، نگهداری مواد اشتعال­ زا در انبارها و نبود شبکه فاضلاب برای نیمی از ساختمان ها از مهم ترین عوامل آسیب پذیری بافت مورد مطالعه هستند. مسائلی مانند ناامنی، سوء مصرف مواد مخدر در فضاهای عمومی، ازدحام بیش از حد و شلوغی هنگام روز نیز منجر به مهاجرت ساکنان محله گردیده است که در پی آن، با فعالیت های تجاری و انبارها جایگزین شده­ اند. مشکلات متعددی به آسیب پذیری بافت تاریخی این محله دامن می ­زنند و احتمال بروز چنین مشکلاتی در سایر بافت های تاریخی شهری تهران نیز زیاد است.

مقدمه و هدف پژوهش: برونسپاری در حوزه ی فناوری اطلاعات در سازمان ها، یک ضرورت است تا سازمان ها بتوانند بر وظایف اصلی خود تمرکز نمایند. در این میان آنچه مود توجه است، وجودِ فرهنگِ پذیرش در بینِ منابع انسانی در جهت تسهیل برونسپاری برای کمک به سازمان در جهت رسیدن به اهدافش می باشد. روش پژوهش: توصیفی استنباطی و از نظر نوع داده، کمی، از نظر هدف کاربردیست. جامعه آماری شامل کارکنان بانک های خصوصی می باشد که به صورت میدانی کار شده است. حجم نمونه آماری با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند 93 نفر تعیین گردید. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه 9 محقق ساخته است. پایایی پرسشنامه با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ 02/8 به دست آمد. یافته ها: نشان می دهد که شیوه انتخاب شرکت ها و پیمانکاران خارجی از طریق دستورالعمل های موجود، روش مناسب برای برون سپاری پروژه هایIT می باشد. همچنین از بین 13 خدمت معرفی شده برای برونسپاری، برنامه نویسی بیشترین میزان برونسپاری و تجارت الکترونیک کمترین میزان برونسپاری را داراست؛ و فرهنگ سازمانی برای پذیرش برونسپاری بسیار موثر است. نتیجه گیری: برونسپاری باعث تمرکز اصلی منابع انسانی سازمان بر روی ماموریت های اصلی آن گردیده که در نهایت به بهبود کیفیت ارائه خدمات منجر شده است، و فرهنگِ پذیرش در بین منابع انسانی برونسپاری را تسهیل می کند.

مقدمه: امروزه اثربخشی سازمان به طور مستقیم تحت تاثیر کیفیت منابع انسانی آن تعریف می شود. در این میان یکی از مسایل چالش برانگیز سازمان ها در حوزه ی منابع انسانی به ویژه در بخش سلامت، مخاطرات حوزه مدیریت منابع انسانی است. پژوهش حاضر باهدف ارایه مدل تعاملی و فرایندی و ترسیم ارتباطات ساختاری مخاطرات منابع انسانی در بخش سلامت انجام شده است. روش ها: پژوهش حاضر از نوع کاربردی بود که با روش ترکیبی انجام شد. مشارکت کنندگان در پژوهش 19 نفر از مدیران و کارشناسان منابع انسانی مراکز درمانی شهرهای کاشان، آران و بیدگل بودند که با روش نمونه گیری غیرتصادفی مبتنی بر معیار انتخاب شدند. در این مطالعه از روش مدل سازی ساختاری-تفسیری برای ساختاربندی و ترسیم روابط تعاملی 14 خطر اصلی حوزه منابع انسانی در بخش سلامت استفاده شد. یافته ها: 14 خطر در حوزه منابع انسانی در بخش سلامت، شناسایی و با استفاده از روش مدل سازی ساختاری-تفسیری در چهار سطح طبقه بندی شد. به گونه ای که مخاطرات «دیدگاه مبتنی بر نقش غیرراهبردی واحد منابع انسانی»، «دیدگاه مبتنی بر عملکرد غیر اثربخش واحد منابع انسانی» و «خطر سیستم انتخاب و استخدام» در سطح چهارم و مخاطرات «مالی» و «رفتاری» در سطح اول قرار گرفت. نتیجه گیری: شناخت مخاطرات کلیدی منابع انسانی و روابط علی بین آن ها به مدیران کمک می کند که با هزینه کمتر بتواند در جهت کاهش سایر مخاطرات، ایجاد سیاست های یکپارچه، تصمیمات راهبردی و بهبود سیستم جذب در به کارگیری نیروی انسانی تلاش نمایند.

امروزه با تغییرات صورت گرفته، رویکرد آمایش مرزها نیز اهمیت بیشتر و جایگاه برجسته ای در برقراری امنیت یافته است. امروزه برقراری امنیت در گسترۀ قلمرو سرزمینی هر کشور مبتنی بر رویکرد آمایش سرزمین، از وظایف اولیة نظام سیاسی حاکم بر آن کشور است. جنوب شرق ایران با مخاطرات انسانی بسیاری دست به گریبان است که زمینه ساز ناپایداری سکونت در این ناحیه شده است. روش پژوهش در این مقاله، روش آمیخته (کمّی- کیفی) است. برای توصیف پاسخ های داده شده به سؤال های عمومی پرسشنامۀ تحقیق از نرم افزار آماری SPSS26 استفاده شد. پرسش پژوهش حاضر این است که کدام مخاطرات انسانی بر آمایش نواحی مرزی جنوب شرق ایران بیشتر اثرگذارند؟ «فقر، حضور اتباع خارجی، مهاجرت، تروریسم و فقدان اشتغال» از مخاطرات انسانی تأثیرگذار بر امنیت در این ناحیه است که در تحقیق حاضر به آنها پرداخته شده است. یافته ها نشان دهندۀ آن است که این ناحیه در کنار محرومیت های چشمگیر در بنیادهای زیستی و طبیعی، از نظر شاخص های توسعه یافتگی در پایین ترین سطح در مقایسه با متوسط های ملی قرار دارد. نتایج تحقیق بیانگر آن است که «فقدان اشتغال، قاچاق کالا و مواد مخدر» با امتیاز 75/3 در رتبۀ اول، «فقر» با امتیاز 65/3 در رتبۀ دوم، «مهاجرت» با امتیاز 86/2 در رتبۀ سوم، حضور اتباع بیگانه با امتیاز 40/2 در رتبۀ چهارم و تروریسم با امتیاز 33/2 در رتبۀ پنجم قرار دارد. بنابراین، شناخت این مخاطرات و در نظر داشتن آنها در برنامه های آمایشی گام اولیه است که باید در سند آمایشی این ناحیه مدنظر قرار گیرد تا بتوان مخاطرات انسانی شکل گرفته در این ناحیه را مدیریت کرد.